BABAM İÇİN...

 Dört yıldır uzaklardaki babam için ...

Hasanoğlan Köy Enstitüsü'nde öğrenci iken mandolin çalarak başlamış müzik sevgisi babamın. Sonra akordeon ile kucaklaşarak bir sevdaya dönüşmüş. Müziğe yetenekli bu öğrenciyi müzik ögretmeni Mehmet Ertekin Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü'ne yönlendirmiş ama anasından (babannem) gelen yoğun baskı nedeniyle köyüne geri dönmek zorunda kalmış. Bu durumu öğretmenine pek açık bir biçimde aktaramasa da öğretmeni onun bu durumunu gayet iyi bilmektedir. Çoğu babasız ya da anasız olan bu çocuklar bir an önce zor koşullarda hayatta kalmaya çalışan büyüklerine, kardeşlerine, çevresindekilere yardım elini uzatmak zorundaydılar. Öyle de olur... Babam da babasının erken ölümü nedeniyle yalnız kalan anasına destek olmak, kardeşlerine yardım elini uzatmak için köyüne döner. Müzik öğretmeni bir yıl sonra kendisini çağıracağını söylese de köyüne döndüğünde evlenir. İkinci yıl gelen davete olumlu bir yanıt veremeyecek, Hasanoğlan YKE kapısı da böylece kapanacaktır.

On yıl köyünde çalıştıktan sonra, biz çocuklarının eğitimi için tayinini Beypazarı'na yaptırır(1955). Taşmektep ve İstiklâl İlkokulunda öğretmenlik ve yöneticilik yaparken aynı zamanda müzik derslerine de girer. Ortaokulda öğrenciyken sınıf arkadaşlarımla babamın akordeonuyla sınıfa girişini dört gözle beklerdik. Müzik derslerinde basit nota usullerine, besteci ve müzisyenlerin yaşam öykülerine yer verir, omuzuna akordeonu asıp da deftere yazdığımız marşları o çalmaya, biz söylemeye başladığimızda kendimizden geçerdik... Akordeonun o yumuşacık sesi dalga dalga okula yayılır,  "İzmir'in Dağlarında Çiçekler Açar",  "Atam Sen Rahat Uyu" diye kendimize özgüvenle Ata'mıza seslenir, "Harbiye Marşı"yla orduyu alkışlar,  "Gençlik Marşı"yla coşar, "Hoş  Gelişler Ola Mustafa Kemal Paşa"yla Kurtuluş Savaşımızın başkomutanını karşılar, "Onuncu Yıl Marşı"yla gururlanır, "Ankara'nın Taşına Bak" ile üzülür, "Eskişehir Marşı"yla yüreklenir, "Plevne Marşı" ile kahramanlığa özenir,  "Çanakkale Marşı"yla şehitlerimize saygılar sunardık coşkulu ezgiler içinde ...

Akordeonun o büyüleyici sesi, diğer derslerdeki muzipliklerimizi de alıp götürür, hepimiz sevinç ve neşeyle gülümserdik birbirimize... O akordeon evimizin de "ekmek teknesi"ydi aynı zamanda. Öyle derdi babam... Müzik derslerinden aldığı ek ücret ile eğitim gereksinimlerimizin bir kısmı karşılanırdı...

Babam Beypazarı'nda 19 yıl çalıştıktan sonra nakil olduğu Ankara'da önce Solfasol'da bir ilkokulda, sonra da Balgat Çukurambar Arjantin Ilkokulu'nda müdürlük yaptı.

Oralarda da başarılı çalışmalarıyla hep aranan bir yönetici oldu. 1981 'de çıkan "re'sen emeklilik" yasasıyla emekliye ayrıldı. 

Emekliliğinde, Kızılay'daki Emekli Öğretmenler Derneği'ni ikinci evi gibi görür, Çankaya'dan Kızılay'a düzenli olarak hemen her gün arkadaşlarıyla dostlarıyla görüşmek, sohbet etmek için giderdi. 

Öğretmenler gününde öğrencileri, beraber çalıştığı arkadaşları, meslektaşları tüm gün telefonla arayarak onu adeta telefon yağmuruna tutarlardı.

Babama, güzel haberler vermek isterdim. Ama o gittiğinden beri memleketin gidişatıyla ilgili verebileceğim hiç iyi bir haber olmadı ki... Hayat pahalılığı, yoğun baskı ve zalimlikler,  yurttaşını düşman gibi gören gözünden, ağzından, dilinden kin fışkıran hainlikler... Biz de babamın  arasıra yaptığı gibi, sövgülerin o rahatlatan huzuruna sığınarak,  sağlığımızı korumaya çalışıyoruz işte...

Ne ilginç bir rastlantı ki aynı ay içinde, babamın vedasından iki gün sonra, 23 Haziran 1960'da, Köy Enstitülerinin kuram ve uygulayıcısı "Tonguç Baba"nın da aynı sonsuzluk yolculuğuna çıkmış olması bir teselli oldu bana. Köy Enstitülerinin kurucuları öğrencilerinin sonsuzluğa gelişlerini karşılıyorlardır diye düşünüyorum hep... Sizi orada koruyup kollayacak büyükleriniz Hasan Ali Yüceller, İsmail Hakkı Tonguçlar, Ferit Oğuz Bayırlar, Rauf İnanlar var, Hürrem Armanlar, Süleyman Edip Balkırlar... var. İyi ki de varlar. Onların ışıkları hala yolumuzu aydınlatıyorlar. 

Elbette bu böyle gitmez, sömürü devam etmez...

Aramızdan ayrılan tüm yurtsever babaların ve yurdu için endişe duyan ama umudunu hiç yitirmeyen babaların da babalar gününü kutluyorum. 

Işıklar içinde yat canım babam. 

19 Haziran 2022

atilla k.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

TALİP APAYDIN: "Koca Ruhi Su gitti gider.

Türkan Saylan'a saygıyla

OKTAY TUNCER HOCAMIZ