TALİP APAYDIN: "Koca Ruhi Su gitti gider.

 TALİP APAYDIN:

"Koca Ruhi Su gitti gider. 

Bu yaz Ören’den bir başka türlü uğurladık Ruhi Su Hocayı. Tüm komşular sabahın altısında ayaktaydı. Oysa o sessizce ayrılmak istemişti. Bizler birbirimizle gözlerimizle konuşuyorduk. Herkesin yüzünde dile gelmez bir hüzün vardı. Biliyorduk bu son gidiş. Ören’e geleli daha bir ay bile olmamıştı ve gün günden eriyordu. Dayanılmaz ağrılar çekiyordu. Çok kez geceleri uyuyamadığını öğreniyorduk. Açıkça konuşulmuyordu ama herkes biliyordu. Yazlık sitemizin sevgili büyüğü öyle acılar içindeydi ki hepimiz bölüşmeye çalışıyorduk ama bir yarar sağlamıyordu. Doktorlarının her gün İstanbul’dan, Bursa’dan telefon ilgileri, ilaçlar... yetersiz kalıyordu. Artık ne isterse o yapılsına kalıyordu iş.

Almanya’ya götürülme tarihini öne aldırmaya çalışıyorduk. Gerçi o bile bir umar değildi artık, anlıyorduk. Günlerimiz bir karabasan olmuştu. Merdiven başlarında, kapı önlerinde fısıldaşıyor, son durumu görüşüyorduk. Tavla oynamak istemiş, bize gelecekmiş, bilmem nereden telefonla aramışlar, yeni ziyaretçileri varmış... Evi her gün dolup dolup boşalıyordu. Gerçekten hiçbir sanatçı bu kadar aranmamıştır, adı bilinen bilinmeyen kişilerce böylesine bir sevgiyle sarılmamıştır. Elbet mutlu oluyordu bundan. Zayıflamış sararmış yüzü ışıyordu. O çok ince ama ağır devinimleriyle, küçük büyük herkesi ayakta karşılamaya özen gösteriyordu. Hâlâ şakalar espriler yapıyordu. “Siz oturun hocam, rahatsız olmayın ” uyarılarına, “İyiyim, biraz ağrılarım var” karşılığını veriyordu. Merdivenleri çıkarken inerken koluna girmemizi istemezdi. Kapının önünde bir komşunun dört yaşındaki kızı Zeynep’­le konuştu bir gün. “Ruhi Dede, Ruhi Dede”... Diller döktü kız. Sonra ayrılıp giderken arkasından baktı, mutlu olmuştu. “Şu çocuklarla konuşmak”, dedi “şiir gibi...” Yaşlı bir çınar ağacının yeşil çimenlere duyduğu ilgiye benzettim.

On yıldır her yaz birlikte olduk. Sabah akşam, gün boyunca. Konuştuk, dinledik. Birlikte denize girdik, kumlara uzandık. Ne çok anılar biriktirdik. Benim tanışıklığım daha da eskilere dayanır. 1943 yılında Çifteler Köy Enstitüsü’nde kısa bir süre öğretmenim olmuştu. Çok derinden etkilemişti beni. Hem sanatçı olarak, hem insan olarak çok az rastlanır bir kişiyle karşılaştığımı anlamıştım. Aradan 42 yıl geçti. Sonradan yakın bir dostluk kurduk. Saygım sevgim gittikçe büyüdü. Nereden geldiğini, nasıl bir savaşımla arınıp yetişip Ruhi Su olduğunu öğrendikçe, yapmak istediği sanat eylemini gördükçe tanıdıkça hayranlığım büyüdü. Halkımızın sanatsal yeteneğini nice güçlükleri aşarak kanıtlayan dünya çapında bir ses ustasıdır Ruhi Su. Neden halk türkülerine eğildi? Batılı bir ses eğitimi gördükten sonra neden halk türkülerimizi yorumladı? Bir Yunus’u, bir Karacaoğlan’ı, Pir Sultan’ı, Dadaloğlu’nu.Köroğlu’nu adsız nice türkülerimizi hiçbir sanatçı böylesine bir yetkiyle söylememiştir. Olanaklar verilseydi daha neler yapabilirdi Ruhi Su... Onlar hep özlem olarak kaldı içinde. Devletin desteklediği çoksesli bir koro kurabilirdi. Bestecisi çıksaydı, çağdaş Türk sesini dünyanın her köşesine ulaştırabilirdi.

Susuz çölde kendi çabası ile açan renkli ve kokulu bir çiçek olarak kaldı. Bunun acısını Ruhi Su kendi başına yaşadı.

Yakında şiirlerini ve konuşmalarını içeren bir kitap yayınlanacaktı. Onu hep bekledi Ören’de.

Dosya olarak bana verirken, “Bak oku” dedi. “Hep kendi kendimi eğitmişim, bir rastlantı ile gelmedim buraya!” Düşünerek yaptı işini.

Gitti gider koca Ruhi Su. 

Bundan sonra Ören biraz öksüz kalacak. İki yıldır zaten söylemiyordu artık, susmuştu. Ses temrinleri, yeni plak hazırlıkları durmuştu. Yalnızca konuşuyorduk, sessizce tavla oynuyorduk. Arına arına oluşmuş som insan, büyük sanatçı Ruhi Su yok artık."

Talip Apaydın

Cumhuriyet, 21 09 1985

(İst.Şehir Üniversitesi / Taha Toros Arşivi)

                       _______

24 09 2022

atilla k.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Türkan Saylan'a saygıyla

OKTAY TUNCER HOCAMIZ