OKTAY TUNCER HOCAMIZ
OKTAY TUNCER HOCAMIZ
Kabataş Erkek Lisesi'nin o efsane eğitimcilerinin adlarını 14-15 yaşlarımda (1967-1968 yılları arası) öğrenmeye başlamıştım. Kabataş Erkek Lisesi'nde öğrenci olan abim (Bekir Küçükkayıkcı) okulda yaşadıklarını zaman zaman bizimle de paylaşırdı. O yıllarda Istanbul Radyosu'nun düzenlediği "Liselerarası Bilgi Yarışması"nda Kabataş Erkek Lisesi grubu içinde abimin de yer aldığı final bölümünü radyo başında heyecanla dinlemiştik. Ben henüz Beypazarı Ortaokulu öğrencisiydim. Ama daha o zamanlar "Adnan Dinçer"i, "Kürt Aziz"i, "Vahit Kutal"ı, "Vahit Başar"ı, "Sadullah hoca"yı, "Sallabaş Kemal"i, "Zeria hoca"yı... ve daha birçok dönemin ünlü hocalarını tanımış, adlarını öğrenmiştim. Kabataş Erkek Lisesi'nin çok ileri düzeyde eğitim veren farklı bir okul olduğunu biliyordum ...
Ortaokuldan mezun olduğum yıl(1968), abim de Kabataş Erkek Lisesi'ni bitirmişti. Acil apendisit ameliyatı geçirdiğinden, A.Ü.Tıp Fakültesi'ne kayıt yaptırabilmesi için hemen lise diplomasına ihtiyaç vardı. Diplomasını okuldan alıp getirme işi de bana düşmüştü. Babam Kabataşlı bir hemşeri abimizle birlikte bizi Istanbul'a yolcu etti. Beypazarı'nda "Ahmet Ağa"nın sinemasında "vurdulu kırdılı ve aşk parfümlü" Türk filmlerinde izlediğim o büyülü kente, İstanbul'a gidiyordum. İçim içime sığmıyordu. Heyecan ve tedirginliğin de olduğu karmaşık bir sevinç içindeydim. İlk kez İstanbul'a geliyordum. Otobüsümüz akşama doğru o büyülü kente girdi. Haremden vapurla Eminönü'ne geçtik. Yanımdaki hemşerim abiyle birlikte Sirkeci'ye gittik. Beni Sirkeci'de Beypazarlıların da kaldığı bir otele yerleştirdi. Sabah buluşmak üzere ayrıldık.
Bütün gece heyecandan uyuyamadım. Sabah erkenden kalkıp, resepsiyondaki görevliye kapıyı açtırıp dışarı çıktım. Sabah saat 6 sularıydı. Eminönü'ne doğru yürümüşüm. Galata köprüsüne geldim. Aynı filmlerdeki gibiydi. Köprüyü katederek Karaköy tarafına geçtim. Haliç ve Boğaz'da çok yoğun bir sis vardı. Sis nedeniyle olacak, peşpeşe çalan vapur düdükleri bana bir masalın şarkısı gibi geliyordu.
...
Tekrar otele döndüm. Biraz sonra da otelden ayrıldım. Eminönü'nden bindiğim otobüsle Kabataş Erkek Lisesi'ne vardım. Şimdiki Feriye Sineması kapısından içeri girdim. Okul binasının arka girişinden, merdivenleri çıkar çıkmaz soldan ikinci odada Vahit Kutal beyin odasına yöneldim. Kabataşlı hemşerimle birlikte abimin diplomasını aldık. Okulun sahil kısmına indik. Püfür püfür bir rüzgar, sımsıcak bir ortam, sevimli ve haşmetli bir okul binası ve pırıl pırıl bir deniz... Öylesine büyülendim ki, ayrılacağım hiç aklıma bile gelmiyordu. Şaşkın, merak ve hayretle bir Boğaz'a bir okula bakıp duruyordum... Abimin anlattıklarıyla gördüklerimi o okul ortamında buluşturmaya çalışıyordum... Ta ki yanımdaki hemşerim beni Topkapı'ya götüreceğini söylediğinde kendimi toparlayıp "tamam" diyebildim. Bir saati bile bulmayan bu büyüleyici beraberlik sonunda Kabataş'tan ayrıldım. Ve Kabataşlı abi, beni Topkapı'dan yolcu etti.
20 yıl sonra, MEB'in açtığı yurtdışı sınavını kazanarak bir yıl Paris'te "Fransız Dili ve Uygarlığı" üzerine eğitim görüp, geri döndüğümde Kabataş Erkek Lisesi'ne atamamın olabileceğini öğrendim ve çok sevindim. Atamam da Kabataş Erkek Lisesi'ne oldu.
Kararnamemle okula geldiğimde, ilk olarak okul müdürü değerli büyüğümüz Korel Haksun ile tanıştım. Korel bey beni o an odasına gelen Oktay Tuncer hocamla da tanıştırdı. Korel bey de Oktay bey de daha ilk görüşmemizde ben de büyük bir saygı uyandırdılar. Oktay hocayı abime sorduğumda, onlar mezun olduktan sonra Kabataş'a gelmiş olabileceğini söyledi. O nedenle anımsayamadı.
Kabataş'ın o efsane eğitimcilerinden biriydi Oktay bey. Bizim de öğretmen idolümüz. Sadece benim değil, birçok öğretmen arkadaşımızın eğitim uygulamalarında yol göstericimizdi.
Kabataş'ın kendine özgü gelenekleri vardı. Öğretmenler odasında oturma kalkmamızdan tutun da şakalaşmalara, öğrenciye uygulanacak disiplin yaptırımlarına, ders içi ve ders dışı davranışlara varıncaya dek Kabataş'ta çalışan bir eğitimcide bulunması gereken nitelikleri uygulamalı olarak eski öğretmenlerden öğreniyorduk. Onlar eğitimde "geleneksel" davranış ve uygulamaların elçileriydi. Oktay Tuncer ise bizim için bu okul geleneklerinin başelçisiydi. Birçok konu ona danışılır, onun bilgisi dahilinde uygulamaya konurdu.
1990 yılı sonunda yapılan öğretmenler kurulunda yasal olarak ve çağdaş anlamda bir "karma eğitime geçilmesi"nin mümkün olduğunu, "öğrenci başkanlığının tekrar canlandırılmasını", "yatakhanede okul kurallarını aşan bazı dini ibadetler için önlem alınmasını", "tiyatro ve diğer sosyal etkinliklere daha önem ve ağırlık verilmesini önerdiğimde, heyecanla söz istemiş, "20 yıldır bu okuldayım. Öğretmenler kurulunda ilk defa böyle güzel önerilere tanık oluyorum" diyerek beni yürekten desteklemişti. Daha sonra müdür başyardımcılığı görevi boşalınca o göreve gelmem için de Korel beye benimle ilgili olumlu duygu ve düşüncelerini ilettiğini başka bir arkadaşım aracılığıyla öğrenmiştim.
Ne yazık ki günümüzde artık bu tarihi okullarda "geleneğin" aktarılması söz konusu değil. Var olanların yok edilerek yerine yeni şeyler konulması gündemde... Oktay Tuncerler, Korel Haksunlar yok artık. Gönül isterdi ki onların devraldığı ve daha ilerilere taşıdıkları doğru eğitim uygulamaları daha da geliştirilerek sürdürülsün.
Aynı zamanda çok özgün bir şair de olan değerli Oktay Tuncer abimizi, öğretmenimizi, büyüğümüzü adını verdiği "Deniz Kapısı" şiir kitabındaki şiiriyle de anmak isterim. Anıların bizim ışığımız. Huzur içinde uyu güzel yürekli insan.
Deniz Kapısı
Sana dönüyorum nice günlerden sonra ışıklar büyüyor
Kapıları açınca birdenbire denizler başlayacak
Ellerimden tutuyorsun nasıl istersen peki öyle olsun
Durup parmaklarımı sayıyorum her defasında çoğalıyorlar
Kapıları açınca birdenbire denizler başlayacak
Peki şimdi saat kaç peki şimdi denizler peki güvercinler
Deniz gibi denizi sevmek gibi mavi gibi
Ben sokakları seviyorum bakıyorum sen de seviyorsun
Birkaç defa yağmur yağıyor birkaç defa ıslanıyoruz
Gökyüzüne bakıyorum -yok bu başka gökyüzü
Çiçekleri tutuyorum bir güzel sonra evlere sokaklara
Öpmek için biraz eğiliyorum birden şarkılar başlıyor
Bulutlara bu çiçekleri kim taktı böyle şaka olur mu
Akdenizde oturuyorsun uzak değil ben seni götürürüm
Kapıları açınca birdenbire denizler başlayacak
Oysa ellerini tutuyorum birdenbire denizler şarkılar
Peki şimdi saat kaç
Tuncer, Oktay; Deniz Kapısı, Yeditepe Yay., İst., 1961 (Şiir)
***
17 Ağustos 2022
atilla k.
Yorumlar
Yorum Gönder