"BAĞIMSIZLIK VE ÖZGÜRLÜK BENİM KARAKTERİMDİR"

 "BAĞIMSIZLIK VE ÖZGÜRLÜK BENİM KARAKTERİMDİR" 

Böyle diyordu Mustafa Kemal Atatürk. 

Bu karakterde olduğu için de "bizi mahvetmek isteyen emperyalizme, bizi yutmak isteyen kapitalizme" karşı isyan bayrağı açmıştı. Saray, padişah, hükümet, ordu, ölüm fermanı vız geliyordu vız... Bandırma vapuruna binerken, "19 Mayıs, Bağımsızlık Savaşı"na ilk adımlarını atarken bunları çoktan göze almıştı...

Bu düşünceden yola çıkan Mustafa Kemal, Türk Halkını "Kayıtsız Şartsız Ulusal Egemenliği" savunan yeni bir meclis çatısı altında örgütleyerek, "antiemperyalist" yeni bir hükümet oluşturacak, "kurtuluş" için yeni bir ordu kurarak, "haklı" olduğumuz bu savaştan utkuyla çıkacaktık. Halkına verdiği her sözü yerine getirecek, O'nun önderliğinde yeni bir devlet doğacaktır: Türkiye Cumhuriyeti.

Kendisi gibi 1880'li yıllarda dünyaya gelen, güvendiği silah arkadaşları ve atılımcı genç Kuvay-ı Milliyecilerle, Cumhuriyet devrimlerine girişerek, onları hayata geçirmek ve altı yüz yıllık karanlığı yırtmak için kolları sıvayacaklardır. En zor görevleri de kalpaklı devrimci gençlere verecektir. Gençlere ve düşüncelerine her zaman  saygı duyan, değer veren Mustafa Kemal'in onlara güveni ve inancı tamdı. Onların birinci görevinin "Türk Bağımsızlığını, Türk Cumhuriyetini, sonsuza dek korumak ve savunmak" olduğunu vurguluyor, "Bağımsızlık ve Cumhuriyeti savunmak" sözkonusu olduğunda da içinde bulundukları durumun olanak ve koşullarını hiç düşünmeden göreve atılacaklarına inanıyordu.

"Atatürk Gençliği" de bu görevini yerine getirmekten kaçınmayacaktı. Yakın zamanlarda, 2013 yılı yaz aylarına girerken ormanların, denizlerin, göllerin, nehirlerin, ağaçların, balığın, kuşun, böceğin, köyünün, kentinin, tarihinin, insan hak ve özgürlüklerinin arkasında duracaklardı. Ne acı ki "Gezi Direnişi"nde Berkin Elvan(15), Medeni Yıldırım(18), Ali İsmail Korkmaz(19), Mehmet Ayvalıtaş(20), Abdullah Cömert(22), Ahmet Atakan(22), Ethem Sarısülük(26) ve Mustafa Sarı(27) gibi pırıl pırıl gençler elimizden kayıp gidecek, bu değerleri savunanlar ise hapse gireceklerdir... 

Yaşadığımız şu "kara" günlerin gelişi ise ta İkinci Dünya Savaşı biter bitmez uç vermeye başlayacaktır... Altyapısı olmayan bir "Demokrasi" oyununa girişilecek, ülkemiz o günlerden bugünlere çok acı olaylara sahne olacaktır... "Demokrasi"ye geçişin ilk kurbanlarından biri olan Köy Enstitülerinin kuram ve uygulayıcısı İsmail Hakkı Tonguç bu tehlikeyi daha o yıllarda görecek ve durumu şöyle özetleyecektir:

"Demokrasinin iki çeşidi vardır. Biri zor ve gerçek olanı, öbürü de kolayı, oyun olanı…

Topraksızı topraklandırmadan, işçinin durumunu sağlama bağlamadan, halkı esaslı bir eğitimden geçirmeden olmaz birincisi, köklü değişiklikler ister. Bu zor demokrasidir ama gerçek demokrasidir. İkincisi kâğıt ve sandık demokrasisidir. Okuma yazma bilsin bilmesin; toprağı, işi olsun olmasın, demagojiyle serseme çevrilen halk, bir sandığa elindeki kâğıdı atar. Böylece kendi kendini yönetmiş sayılır. Bu oyundur, kolaydır. Amerika bu demokrasiyi yayıyor işte. Biz demokrasinin kolayını seçtik, çok şeyler göreceğiz daha…"

Evet, çok seyler gördük ve ne yazık ki görmeye de devam ediyoruz hala...

"Bizi mahvetmek ve yutmak" için ülkemizi tekrar ele geçiren  emperyalizmin, kapitalizmin izin verdiği ölçüde açılan o "demokrasi" kapıları, "sağ"a sonuna kadar açılırken emekten, emekçiden, özgürlükten yana olan "sol"a ise sımsıkı kapatılacaktır... Sabahattin Ali'nin (41) kıyımıyla ortaya çıkan "kara eller"in kanlı parmak izlerine yıllar ilerledikçe her "bağımsızlık ve özgürlük" hareketinde rastlanacak,  giderek bu izler daha "derin"leşecek, daha netleşecektir... "Mış" gibi gösterilen "demokrasi" oyununda,  "önce insan" diyenlere, "emek, eşitlik, bağımsızlık, barış, saydamlık, aydınlık, özgürlük" isteyenlere kıyım üstüne kıyım yapılacak, bu düşüncede olan kim varsa yazar, gazeteci, yargıç, hekim, savcı, hukukçu, eğitimci, araştırmacı, subay, emniyetçi yaşamını yitirecektir(Yaşlarına göre): Doğan Öz(44), Ümit Kaftancıoğlu(45), Necip Hablemitoğlu (48), Gaffar Okkan(49), Tahir Elçi(49), Abdi İpekçi(50), Ümit Yaşar Doğanay(50), Uğur Mumcu(51), Hrant Dink(53), Kemal Türkler(54), Çetin Emeç(55), Turan Dursun(56), Cavit Orhan Tütengil(58), Onat Kutlar(59), Ahmet Taner Kışlalı(60), Eşref Bitlis(60), Bedri Karafakioğlu(63), Mustafa Yücel Özbilgin(64), Bahriye Üçok(71), Musa Anter(72), Muammer Aksoy(73)... 

Onlar bu ülkenin yüz akıydı.

"Gerçek Demokrasi", "Bağımsızlık ve Özgürlük" isteyenlere yapılan baskı ve işkencelere bedeni yüreği dayanamayan, isyan eden, evini yurdunu terketmek zorunda kalanlar olacaktı. Onlar da türlü acılar içinde bu dünyadan göçüp gideceklerdi: Helin Bölek(29), Harun Karadeniz(33), Fikri Sönmez(33), Ahmet Kaya(43), İbrahim Gökçek(44), Yılmaz Güney(47), Nazım Hikmet(61), Tarık Akan(67), Hikmet Kıvılcımlı(69), Ruhi Su(73), Erbil Tuşalp(75), Server Tanilli(80) ...

Bunalım dönemlerinde bu "Demokrasi" bile lüks bulunacak, perde kapanıp açılarak "Zorbakrasi/Faşizm" denilen yeni bir oyuna geçilecekti.

12 Mart ve 12 Eylül "zorbakrasi" zincirinin öncesi ve sonrasında "solkırım" ve "solkıyım"larla birçok genç, yurtsever, aydın hayattan koparılacaktır: Erdal Eren(17), Özlem Şahin(17), Nurcan Şahin(18), Turan Emeksiz(20), Ali Haydar Yıldız(20), Yeşim Özkan(20), Erdoğan Yazgan(21),Taylan Özgür(21), Necdet Adalı(22), Seyit Konuk(22), Mustafa Özenç(22), Serdar Soyergin(22), Ahmet Saner(22), Huriye Özkan(22), Kadir Tandoğan(23), Hüseyin İnan(23), Kadir Manga(24), Ömer Ayna(24), İbrahim Kaypakkaya(24), Veysel Güney(24), Vedat Demircioğlu(25), Cihan Alptekin(25), Deniz Gezmiş(25), Yusuf Aslan(25), Ulaş Bardakçı(25), Koray Doğan(25), Hüseyin Cevahir(26), Alpaslan Özdoğan(26), Hıdır Aslan(26), Mahir Çayan(27), Sinan Cemgil(27), İlyas Has(28), Metin Göktepe(28), Orhan Yavuz(36), Cevat Yurdakul(37), Bedrettin Cömert(38) ...

"Sağ Demokrasi"nin o "kara elleri" "Emek En Yüce Değer" diyenlere uzanacak, 1 Mayıs 1977 günü uzun namlulu silahlarla Taksim meydanı taranacak yine birçok insanımız can verecektir: Ramazan Sarı(11),Jale Yeşilnil(17), Sibel Açıkalın (18), Ali Sidal(18), Nazan Ünaldı(19), Leyla Altıparmak(19), Hatice Altun(21), Hacer İpek Saman(24), Niyazi Darı(24), Kadriye Duman(25), Kıymet Kocamış(25), Nazmi Arı(26), Hüseyin Kırkın(26), Mahmut Atilla Özbelen(26), Ercüment Gürkut(27), Kahraman Alsancak(29), Ziya Baki(29), Kenan Çatak(30), Hasan Yıldırım(31), Ömer Narman(31), Mustafa Elmas(33), Ahmet Gözükara(34), Diran Nigiz(34),

Hamdi Toka(35), Kadir Balcı(35), Bayram Çıtak(37), Hikmet Özkürkçü(39), Rasim Elmas(41), Mürtezim Oltulu(42), Meral Cebren Özkol(43), Bayram Eyi(50), Garabet Akyan(54), Mehmet Ali Genç (60), Bayram Sürücü(..), Mustafa Ertan(..),

Ali Yeşilgül(..), Mehmet Ali Kol(..), Özcan Gürkan(..), Tevfik Beysoy(..), Yücel Elbistanlı(..)...

Yobazlığın ayyuka çıktığı Sivas Madımak'ta gençlere, aydınlara saldırılacak, canlı canlı yanmalarına göz yumulacaktır: Koray Kaya(12), Menekşe Kaya(15), Asuman Sivri(16), Özlem Şahin(17), Belkıs Çakır(18), Nurcan Şahin(18), Yasemin Sivri(19), Serpil Canik(19), Serkan Doğan(19), Handan Metin(20), Yeşim Özkan(20), Ahmet Özyurt(21), Huriye Özkan(22), İnci Türk(22), Hasret Gültekin(22), Murat Gündüz(22), Gülsüm Karababa(22), Sait Metin(23), Gülender Akça(25), Mehmet Atay(25), Muammer Çiçek(26), Sehergül Ateş(30), Erdal Ayrancı(35), Asaf Koçak(35), Uğur Kaynar(37), Edibe Suları(40), Behçet Sefa Aysan(44), Muhlis Akarsu(45), Muhibe Akarsu(45), Metin Altıok(53), Nesimi Çimen(62), Asım Bezirci(66)...

Bu "solkırım" ve "solkıyımlar" dönem dönem günümüze kadar sürüp gelecektir...

Ankara Bahçelievler'de (7), Maraş'ta (111), Çorum'da (57), Ankara Garı'nda (103), Güven Park'da (38)... ve daha birçok yerde yapılan katliamlar cezaevi, lise, üniversite, askeri okul, meydan ve kahvehanelerde öldürme, silahlı tarama ve bombalamalar ile çok sayıda insan ölecek öldürülecektir... 

1960-1974 arası siyasi nedenlerle ölenlerin, öldürülenlerin sayısı 40, 1974-1980 arası ise 5.000'i geçecektir.

12 Eylül askeri cunta döneminde 48 kişi idam edilecek, 299 kişi cezaevlerinde(171’i işkenceden), 300 kişi kuşkulu bir biçimde, 14 kişi açlık grevinden, 16 kişi kaçarken(?), 95 kişi çatışmada(?), 73 kişi eceliyle(?), 43 kişi de intihar sonucu(?) ölecek/öldürülecektir...

1984 sonrası terör, operasyon vb. çatışmalarla yaşamını yitirenlerin sayısı 50 bini aşacaktır...

Tüm bunlar buzdağının görünen kısmı... 

İşkenceler, kötü cezaevi koşulları, işsiz gençler, barbarca emeği sömürülenler, yurtdışına gitmek zorunda bırakılanlar, liselerde üniversitelerde baskı görenler, tecavüze uğrayanlar, yok yere öldürülen çocuklar, genç kızlar, kadınlar vb birçok sorun gündemden hiç düşmüyor, bir süre de düşmeyecek gibi...

"Elim sanata düşer usta

Dilim küfre, yüreğim acıya

Ölüm hep bana

Bana mı düşer usta?

Sevda ne yana düşer usta

Hicran ne yana

Yalnızlık hep bana

Bana mı düşer usta?

Gurbet ne yana düşer usta

Sıla ne yana

Hasret hep bana

Bana mı düşer usta?"  

Refik Durbaş'ın dizelerinde olduğu gibi bu zulüm, bu özlem, bu ayrılık, bu ölüm neden hep gençliğe, neden hep özgürlük, eşitlik, aydınlanma isteyenlere düşer... 

Adı "İstiklâl", özü sözü "bağımsızlık"  isyanıyla dolu "Ulusal Marşı" haftada en az iki kez topluca söyleyen, her sabah "tüm varlığını" ulusuna armağan edeceğine söz verip, sözüne sadık bu gençliğe  bunca zulüm, bunca kıyım niye...

...

Bu ülkede ne zaman sömürü, baskı, zulüm, kıyım sona erer, ne zaman "Bağımsızlık, Gerçek Demokrasi, Özgürlük" rüzgarları daha güçlü esmeye başlarsa, işte o zaman bayramlar da hakettiği coşkuya kavuşacaktır... 

"Bağımsızlık" "Eşitlik" "Özgürlük" "Aydınlanma" ve "Ulusal Egemenlik" için savaşan başta Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarını, bu yolda canını veren tüm gençleri, yurtseverleri bir kez daha saygı ve minnetle anıyor, "19 Mayıs Mücadelesi" önünde saygıyla eğiliyorum.

YAŞASIN BAĞIMSIZLIK ve ÖZGÜRLÜK MÜCADELESİ!

YAŞASIN 19 MAYIS!

YAŞASIN GENÇLİK!

19 Mayıs 2022

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

TALİP APAYDIN: "Koca Ruhi Su gitti gider.

Türkan Saylan'a saygıyla

OKTAY TUNCER HOCAMIZ