BOŞUNA AKMADI DEDELERİMİZİN KANI
BOŞUNA AKMADI DEDELERİMİZİN KANI
Uzun boyu, mavi gözleri, uzun burnu ve becerikli elleri vardı. Yaşama sımsıkı sarılan elleri. Elinden gelmeyen iş yoktu. Köyde birinin kolu kırılsa, parmağı çıksa, bir yeri kesilse ya da yansa hemen ona koşar, o ne yapar eder bir çare bulur iyileştirir, acısını dindirirdi. Annemin çocukken fırında yanan ellerini ve kollarını da dedem iyi etmiş. İzleri durur hala. Boş zamanı yoktu dedemin. Bir bakarsın bardak yapar şişeden, bir bakarsın elinde çekiç keser çivi çakar evin bir köşesine. Elinden hiç düşmezdi alet edavat kutusu. Çok yorulunca da çıkarır tabakasını, sarar cıgarasını, bahçeye bakan pencere kenarında, bol köpüklü kahvesini höpürdete höpürdete içerdi. Kahvesini yudumlarken, bir yandan da cigarasını içine çeker, mavi gözleri uzaklara dalar giderdi hem de çok uzaklara...
O çavuştu Çanakkale'de. Adıyla sanıyla Memet Çavuş.
Öncesi de var. Osmanlı Balkanlara göndermiş savaşmaya. Gidince elden Balkan toprakları, İstanbul'a doğru çıkmış yola. Her yerde istilacı güçler... Üst baş perişan, açlık, susuzluk, uykusuzluk, bitkinlik... Vapura binecekken tam durdururlar dedemi. Yarım yamalak öğrendiği rumcayla "ene paşaporti constantinopolis" der. İstanbula pasaportu olduğunu söyler işgalci askerlere. Kurtarır canını, yol verirler dedeme. Daha bir nefes bile alamadan bu sefer Çanakkale yolu görünür. Yine savaşı kuşanır bedenine, koşar Çanakkale'ye. Artık yalnız da değildir. Sağ yanında bir kardeşi sol yanında diğeri. Aynı cepheye giderler savaşmaya. O günleri, cephedeki o acı dolu günleri, anlatırdı biz torunlarına...
Bir gün anzaklar çıkmış Conkbayırına şarkılarla, marşlarla pür neşe...Conkbayırı sessiz, ıssız. Kimsecikler yok sanki koca bayırda... Manga manga Türk askerleri mevzilerde, düşmanın girmesini bekler menzile. İyice yaklaşınca başlarlar mavzerlerle ateş etmeye düşmana. Düşman şaşkın: dedemin deyişiyle "nerden çıktı bu Türkler" narasıyla birden karşı taraftan başlar mitralyözler kusmaya. O an düşer iki kardeşi de yanıbaşına, kanlar içinde toprağa. Dayanabilir mi buna dedem, çıkar mevzisinden atar kendini anzak kurşunlarının tam ortasına. İki kardeşi de vurulmuş yatarken o nasıl döner köyüne. Açar göğsünü anzak kurşunlarına, meydan okur. "Onları vurdunuz beni de vurun!" der demez mitralyözlerin ıslığıyla düşer o da kardeşlerinin yanına. Bir, iki, üç, dört kurşun yer vücuduna. Gözünü açar bir sahra hastanesinde. Bakar ki bir hekim bir hemşire başında. Kavuşamaz kardeşlerine... Memet çavuş yüreği yaralı, yüreği kan içinde, yarası ağır... Yanıbaşında bir Alman hekim yarı Türkçe yarı Almanca "sen kurtulacak" der durur ona. kurtulur da. İki kardeşini bırakırken orda, gözü arkada, Çanakkale'de, döner köyüne tek başına...
Anlatır, anlatır, anlatır ve sonra susardı...
Gerisini susarak anlatırdı...
Mavi gözleri ıslak, sesi sönük, bedeni titrek.
Kılıcı asılı kaldı ölünceye dek iç odadaki duvarda.
O şimdi köyümüzün mezarlığında.
Mavi gözleri, mavi gökyüzüyle buluşmuş sessiz sedasız uzanmış yatıyor orda...
Toprağında huzur içinde... Memed Çavuş, Bekir ve İsmail Hepsi gökyüzünde birer yıldız.
(x)Kardeşi Bekir 1889 doğumlu. Memleketi Beypazarı. Askeri kayıtlarda 5.Kolordu 38. Alay'da piyade er. 26 yaşında şehit.
(xx)Kardeşi İsmail 1887 doğumlu. 5.Kolordu 38.Alay'da piyade er. 28 yaşında şehit.
YA BUGÜN...
ONLARIN KANLARINI SÖMÜREN SOYSUZLAR...
ATATÜRK'ÜN KURDUĞU CUMHURİYET'E İHANET EDENLER...
AĞZINIZA ALMAYIN ÇANAKKALE'Yİ!
AĞZINIZA ALMAYIN ATATÜRK'Ü!
KİRLETMEYİN ATATÜRK'Ü, ÇANAKKALE'Yİ...
ŞUNU İYİ BİLİN Kİ BOŞUNA AKMADI DEDELERİMİZİN KANI.
AYNI SÖZÜ YİNE VERİYORUZ:
YA BAĞIMSIZLIK!
YA ÖLÜM!
19 MART 2017
atilla k.
Yorumlar
Yorum Gönder