24 KASIM...MADALYON'UN ÖBÜR YÜZÜ
24 KASIM...
MADALYON'UN ÖBÜR YÜZÜ
Cumhuriyet tarihimizde "24 Kasım"ın özel bir önemi ve yeri vardır. Arap "ABC" si yüzünden yüzyıllarca okuma yazma hak ve özgürlüğünden yoksun bırakılan insanımız yeni Türk harfleriyle okuma yazmayı kolayca öğrenmiş bilisizlikten kurtulmaya başlamıştır. Atatürk bir başöğretmen olarak latin "ABC" si üzerinde yapılan araştırmaları bir sonuca bağlamış ve 1 Kasım 1928'de yeni Türk 'ABC' si kabul edilmiştir. Atatürk'e bu çalışmaları sonucunda Bakanlar Kurulu tarafından 11 Kasım 1928 tarihinde "Başöğretmen" ünvanı verilmiş, 24 Kasım 1928 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren Millet Mektepleri Yönetmeliği'nde de bu ünvanına yer verilmiştir.
1925-1929 yılları arasında Eğitim-Öğretim Bakanlığı yapan Mustafa Necati' nin kaleme aldığı bu Yönetmelikle birlikte tüm yurtta okuma yazma seferberliği başlamış ve yeni harflerle iki buçuk milyon insan kısa sürede okuma yazma öğrenmiştir. Atatürk de yeni Türk 'ABC'sinin kısa sürede halka öğretilmesi ve benimsetilmesi çalışmalarına bizzat katılmıştır.
Mustafa Necati Muallimler Cemiyeti başkanıyken Atatürk tarafından Eğitim-Öğretim Bakanlığına getirilen bir bakandır. Evet Atatürk, Muallimler Cemiyeti Başkanına ülkenin tüm eğitim-öğretim işlerini teslim etmiştir. Mustafa Necati bir süre hem Bakanlık yapmış hem de Muallimler Cemiyeti Başkanlığını yürütmüştür. Ancak ne yazık ki Millet Mekteplerinin açılacağı günlerde aniden rahatsızlanan Mustafa Necati 1 Ocak 1929 tarihinde yaşama veda ederek, sonsuzluğa göçmüştür. Cumhuriyet tarihini anlatan kaynaklarda onun bu ani ölümü karşısında Atatürk'ün çok üzüldüğü belirtilir. Eğitim tarihimizde saygın bir yeri olan bu unutulmaz Eğitim-Öğretim Bakanının öğretmenlere ve öğretmenlik mesleğine saygısı ise bir başkaydı...
"O, öğretmenlerin kişisel yaşamları, sorunları ve gereksinmeleri ile özel olarak ilgilenilmesi için kesin buyruklar içeren genelgeler gönderir, her öğretmenin sıkıntısını kendi içinde hisseder, onurunu, saygınlığını içinde yaşardı. Öğretmenlere karşı yapılan haksızlığa hiç bir zaman hoşgörü göstermezdi. Öğretmenlerin soruşturma geçirmeleri, ceza almaları, hele isteği dışında başka bir yere atanmaları hiç olmayacak bir şeydi. Yanlış tutumlar, davranışlar, toyluklar, beğenilmeyecek durumlar yüksek yöneticilik yetenekleri ve uslarıyla düzeltilir, en ağır sorunlar, yakınmalar bile içtenlikli mektuplar, uyarmalarla kolayca çözülürdü. Öğretmenlerin bakanlık yöneticileriyle görüşmeleri protokolsuz gerçekleşirdi. Öğretmenleri öyle çok bakanlığa başvurma zorunda bırakacak durumlar da olmazdı. O, her öğretmenin onuruna, kişiliğine kendisininkine olan saygının gösterilmesini isterdi." (M.Rauf İnan, Mustafa Necati, Iş Bankası Yay.)
Işte devrimci Cumhuriyet, öğretmenlere böyle değer veriyor ve protokollerde onların en ön sıralarda yer almalarını sağlıyordu.
Madalyon'un öbür yüzüne gelince...
1980 öncesinde kurulan Milliyetçi Cephe/MC (Türk-İslam Sentezi Hükümeti) döneminde Demirel, hükümetin yanlışlarını engellemeye çalışan öğretmenler için şöyle bir söz sarfetmişti: "Öğretmenlerin burnunu sürteceğiz."
Ve o dönemlerde öğretmenler nerdeyse hemen her gün şiddet, baskı ve korkunç saldırılara maruz kalıyorlardı. Bu baskı ve saldırılar sadece onların kişiliklerine değil, aynı zamanda onların mesleki örgütlerine, kitaplarına ve dergilerine de yönelmişti. Daha korkuncu öğretmen önderleri tuzağa düşürülüyor, suikastler düzenleniyor, öldürülüyorlardı. Hapse girenlerin, yurtdışına kaçanların, meslekten atılanların, sürgün edilenlerin sayısı günden güne artıyordu...
Çağdaş, aydın, ilerici öğretmen ve kitap toplumda "bir tehlike" unsuru olarak görülmeye ve yokedilmeye çalışılıyordu. 12 Eylül faşist askeri darbeyle öğretmenlerin hak ve özgürlük mücadelesi zalimce yöntemler ve acımasız katliamlarla bastırılmaya devam edildi. Askeri faşizm, bir yandan da öğretmene ve öğretmenliğe karşı yapay bir saygı ve sevgi kampanyası (!) başlatarak 24 Kasım 1981 tarihinde "24 Kasım"ı "Öğretmenler Günü" ilan etmişti. Hemen ardından bir ay sonra, alay eder gibi 25 Aralık 1981'de öğretmenlerin mesleki örgütü olan TÖB-DER'i kapatmış, yöneticilerini tutuklayarak hapse atmıştı. Benzer saldırı ve baskılar 12 Mart 1971 askeri darbesinden sonra da Türkiye Öğretmenler Sendikası'na (TÖS) yapılmış sendika yöneticileri hapse atılmış, sendika kapatılmıştı.
Demirel'in söyledikleri gerçekleşiyordu: Öğretmenler "gününü görmüştü..." Hem de ne acı günler... Bütün bu baskı ve acılarla birlikte dayatılan 24 Kasım Öğretmenler Günü (!) farklı biçimlerde de olsa günümüze kadar kutlana gelmiştir. Oysa geçmişte, Cumhuriyet'in ilk on beş yılı ve Köy Enstitüleri dışında, eğitime ve eğitimcilere hiç bir zaman önem verilmemiş, eğitim sorunlarına hiç bir ciddi çözüm üretilmemiştir. Eğitim günden güne daha da gericileşmiş öğretmenler çok ağır sorunlarla karşı karşıya kalmışlardır. O sorunlara sahip çıkanların arkasında durmak bir yana onları dile getirenlerin de başına gelmedik işler kalmamıştır... Eğitim işleri artık o kadar tepeden inmeci siyasi bir hâl almıştır ki en son "Proje Okulları" düzenbazlığıyla eğitim öğretim yılının tam ortasında binlerce öğretmen bir ay içinde zoraki bir şekilde okullarından uzaklaştırılmış, yönetmelik bahanesiyle hızla sürgün edilmişlerdir...
Öğretmen, toplumu geleceğe hazırlayan ailenin bir parçası olarak anne-babanın vermek istediği beceri, değer ve nitelikleri çocuklara kazandıran bir kişidir. Toplumun şekillenmesinde "olmazsa olmaz"lardandır. O, her zaman saygıyı, insanca yaşamayı, daha çok özeni hakeden bir kişidir. Hepimizin yaşadığı şu zor günleri öğretmenler daha da ağır koşullarda geçirmektedirler. Ancak bir eğitimci olarak, şu mavi gökyüzünü istila etmiş yarasa yobazların tekrar karanlık inlerine girmek zorunda kalacaklarına dair umudumu da yitirmedim. Biliyorum ki onlar güneşe, aydınlığa, ışığa dayanamazlar. Yedi yüz yıl süren Ortaçağın o "Karanlık Dönemi" sonunda da yeni bir aydınlık dönem başlamadı mı? Bu umut dilek ve düşüncelerle, en başta okuma yazmamızı kolaylaştıran, düşünce ufkumuzu açan Başöğretmen Atatürk'ü, O'nun eğitim ilkelerini hayata geçiren Mustafa Necati, Hasan Ali Yücel, Ismail Hakkı Tonguç ve Ferit Oğuz Bayır'ı köy enstitülerine emeği geçmiş tüm eğitimcileri, çağdaş, laik ve bilimsel eğitim için mücadele etmiş ve aramızdan ayrılmış olan öğretmenleri saygıyla anıyor, köy enstitüsü mezunu öğretmen babama, hayatta olan tüm öğretmenlerime, öğretmen büyüklerime, ailemizin öğretmenlerine ve öğretmen arkadaşlarıma
Ceyhun Atuf Kansu'nun "Dünya'nın Bütün Çiçekleri"ni armağan ediyorum.
DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Bütün çiçekleri getirin buraya,
Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,
Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer
Bütün köy çocuklarını getirin buraya,
Son bir ders vereceğim onlara,
Son şarkımı söyleyeceğim,
Getirin getirin...ve sonra öleceğim.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum,
Kaderleri bana benzeyen,
Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları,
Geniş ovalarda kaybolur kokuları...
Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri,
Hepinizi hepinizi istiyorum, gelin görün beni,
Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini
Bacımın suladığı fesleğenleri,
Köy çiçeklerinin hepsini, hepsini,
Avluların pembe entarili hatmisini,
Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın.
Aman Isparta güllerini de unutmayın
Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum.
Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum.
Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım,
Ben bir bahçe suluyordum, gönlümden,
Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden,
Ne güller fışkırır çilelerimden,
Kandır, hayattır, emektir, benim güllerim,
Korkmadım, korkmuyorum ölümden,
Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Baharda Polatlı kırlarında açan,
Güz geldi mi Kopdağı'na göçen,
Yörükler yaylasında Toros'larda eğleşen.
Muş ovasından, Ağrı eteğinden,
Gücenmesin bütün yurt bahçelerinden
Çiçek getirin, çiçek getirin, örtün beni,
Eğin türkülerinin içine gömün beni.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
En güzellerini saymadım çiçeklerin,
Çocukları, öğrencilerimi istiyorum.
Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini,
Köy okullarında açan, gizli ve sessiz,
O bakımsız, ama kokusu eşsiz çiçek.
Kimse bilmeyecek, seni beni kimse bilmeyecek,
Seni beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Ben mezarsız yaşamayı diliyorum,
Ölmemek istiyorum, yaşamak istiyorum.
Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın,
Tarümar olmasın istiyorum, perişan olmasın,
Beni bilse bilse çiçekler bilir, dostlarım,
Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,
Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Okulun duvarı çöktü altında kaldım,
Ama ben dünya üstündeyim, toprakta,
Yaz kış bir şey söyleyen sonsuz toprakta,
Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım,
Yurdumun çiçeklenmesi için daima, yaşadım,
Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.
Şimdi sustum, örtün beni, yatırın buraya,
Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.
(C. Atuf KANSU)
23 Kasım 2016
atilla k.
Yorumlar
Yorum Gönder